صدقه براي سلامت او

خداي متعال مي فرمايد : « سزاوار نيست كه اهل مدينه و عرب هاي باديه نشين اطراف آن ، از همراهي با پيامبر خدا ( در جهاد ) تخلف ورزند و مبادا كه خود را بر او ترجيح دهند ، زيرا در راه خدا هيچ تشنگي به آنها چيره نشود يا به رنج نيفتند يا به گرسنگي دچار نگردند يا قدمي كه كافران را خشمگين سازد برندارند يا به دشمن يورش نبرند ، مگر آنكه عمل صالحي براي ايشان نوشته شود و يقينا خداوند پاداش نيكوكاران را تباه نمي سازد . »

در اين آيه دقت كنيد !

خداوند متعال در ضمن اين آيه تصريح مي فرمايد كه شايسته نيست مؤمنان ، راحت و عافيت خود را بر راحت و عافيت پيامبر خدا ترجيح دهند . وجدان ما نيز به ما حكم مي كند كه خود را بر مولا و ولي نعمت خويش ترجيح ندهيم . اين روش خداپسندانه و خردپسند يعني مقدم داشتن مولا بر خود ، شرط ايمان واقعي و نشانه محبت حقيقي به پيامبر خدا است . همين وضعيت درباره امام زمان عليه السلام يعني فرزند برگزيده پيامبر و جانشين زنده او نيز جاري است .

رسول خدا – كه درود پروردگار بر او و خاندانش باد – خود فرموده اند : « هيچ بنده اي به ( كمال ) ايمان دست نيابد مگر اينكه من ، در نزد او از خودش محبوبتر باشم ، و خانواده ام از خانواده اش نزد او محبوبتر باشند . »

لطفا برای مطالعه متن کامل به ادامه مطلب مراجعه فرمایید .

بشارت به یاوران خدا

خداوند ما که عزیز و گرامی است ، بار‌ها در کلام خود ما را فراخوانده تا او را یاری کنیم و به ما بشارت داده که اگر به یاری او بیاییم ، او به یاری ما خواهد آمد . او فرموده است : « خداوند به یقین ، کسی را که یاری‌اش بکند یاری می‌کند . راستی که خداوند توانا و پیروز است . » و فرموده است : « اگر خداوند را یاری کنید او شما را یاری خواهد کرد و گام‌هایتان را ثابت و استوار می‌سازد . »

همه می‌دانیم که خدا بی‌نیاز است و به خودی خود حاجتی ندارد تا ما برای رفع حاجت او به او یاری می‌رسانیم . به علاوه همه نیرو‌های ما را او به ما داده است و می‌دهد ، پس چه معنا دارد که با نیروی خود او به او یاری برسانیم ؟ او خود می‌فرماید : « شمایید که همه به خداوند محتاج و فقیرید و خداوند است که بی‌نیاز و ستوده است . »

حقیقت این است که خداوند از میان بندگان خود کسانی را به عنوان نماینده خویش برگزیده است . این برگزیدگان ، خاضع‌ترین بندگان‌اند و به حق سزاوار تجلیل و تعظیم می‌باشند . خداوند آنها را خلیفه خود قرار داده است . آنها معدن علم و اراده خداوندند .

خداوند رضایت آنها را رضایت خود دانسته و خشم آنها را خشم خود . نزدیک شدن به آنها را نزدیک شدن به خود و دور شدن از آنها را دور شدن از خود دانسته است . خداوند عزوجل دشمنی با آنها را دشمنی با خودش و دوستی با آنها را دوستی با خودش خوانده است و به همین ترتیب یاری آنها را ، یاری به خود بر‌شمرده است . بنابر این اصول هر‌کس برگزیدگان خدا را یاری کند گویی خدا را یاری کرده است و خدا نیز به یاری او می‌آید .

لطفا برای مطالعه متن کامل به ادامه مطلب مراجعه فرمایید .

احیای امر امام عصر علیه السلام

 یکی از راه های یاری امام عصر علیه السلام ، « احیای امر ایشان » است . احیای امر اهل بیت به معنی زنده ساختن مکتب ایشان ( یعنی مکتب شیعه ) می‌باشد . مکتب شیعه ثمره نگاهی خاص و خالص از انحرافات ، به آموزه های پیامبر اکرم است . تشیع چیزی نیست جز همان اسلام ناب که رسول خدا از جانب حق برای بشر به ارمغان آورده است و اهل بیت در گذر زمان آن را از تحریف حفاظت کرده و به دست ما سپرده‌اند .

پس از رحلت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله ، جامعه اسلامی دچار فتنه گشت و عده‌ای از کسانیکه در ظاهر ادعای مسلمانی داشتند ، وصایای پیامبر را درباره رهبری جامعه نا‌دیده گرفتند و به نا‌حق بر مسند اداره امت تکیه زدند . این گروه برای مخفی کردن ماهیت غاصبانه حکومت خویش ، نقل و نشر احادیث پیامبر را برای سال ها ممنوع کردند و در این دوره تنها به عده‌ای خاص که می‌توان آنها را روحانیان درباری نام نهاد ، اجازه نقل احادیث داده شد . این راویان درباری با سیاست سانسور ، کتمان حقایق ، تحریف الفاظ و جعل احادیث دروغین در مدح حکام زمان ، اسلام را همچون پوستینی وارونه به تن جامعه کردند . مکتبی را که این عالمان درباری پی‌افکندند ، می ‌توان مکتب خلفا ( یعنی مدرسه حاکمان و قدرت‌مداران ) نامید .

در مقابل این سیر انحرافی ، از همان آغاز ، جریان دیگری وجود داشت که همواره حیات خود را در بستر تاریخ حفظ کرده است . این جریان توسط اهل بیت پاک پیامبر رهبری می‌شد و مکتب اهل بیت یا مکتب تشیع نام دارد .

لطفا برای مطالعه متن کامل به ادامه مطلب مراجعه فرمایید .

سلام بر تو ای شهسوار مُلک وجود

ای یوسف زمان ، سال ها گذشت و دیدگان ناکام ، از آن روی درخشان فروغ بر نگرفت در داغ فراق تو ،

اشک ها عرصه بینایی را بر دیده ها تنگ کرده اند .

در داغ فراق تو ،

لاله های عاشق سوختند و طوفان دست تطاول بر گل برگ هایشان گشود .

در کویر تفته ی سر گشتگی ،

رهروان تشنه کام ، با جگر های سوخته ، تو را می طلبند ، ای آب حیات .

در دریای متلاطم و طوفانی

بر زورق شکسته ، شیفتگان تو را می جویند ، ای ساحل امن نجات .

در شب های آکنده از تباهی

ای کوکب هدایت ، به در آی

 و راه بر گم گشتگان وحشت زده ی حیران بنمای .

در نبرد خونین فلق

ای خورشید پنهان ، رخ بنمای

و ای صبح صادق ، از آفاق وجود دمیدن آغاز کن .

تلالو ستارگان ، شعشعه ای از روی توست ، ای فروغ الاهی

انوار تابناکت را بر عرصه ی بی سوی جان ها بتابان .

ای آفتاب ،

با خنجر زرین ، پهلوی شب را بشکاف ، که شب از حد فزون شد !

هر چند خفّاشان در انکار تو سایه ها را امتداد می دهند .

ای آفتاب ،

دور شب تیره به پایان رسید

برآی که شمس و قمر از خاک پایت سرمه کنند

برآی و خاک از تن برگیر ؛ رایت افراز و بر صبا زین کن

که توسن وحشی این شبِ تیره یکه می تازد .

پرستو های دل

به جست و جوی تو به پرواز می آیند و در کوچ هاشان نشان از کوی تو می جویند

ای بهار روزگاران ،

ای دل دار ،

دل خراب است و دیده بی تاب

دور دار از ما خرابی و بی تابی

ای نور چشم ،

تن از دوری تو بگداخت و جان از آتش هجر تو بسوخت

خنک نسیم سایه ی طوبای تو و عطرِ سِدرة المنتهای تو دواست .

ای طبیب ،

نهال شوق تو در دل نشانده ایم و در تدبیر درمان مانده ایم .

آینه ی دل به زنگار آلوده شد . کیمیایی کن ! که علاج تویی .

ای معنای وجود ، ای مفهوم خلود ، ای آینه ی جمال شاهی و ای رایت الاهی ،

ای کلید دارِ سراپرده ی دل ،

ای بنده نواز ،

نوازشی ؛ که تازیانه ها خورده ایم

ای رایت سترگ عدل و عدالت

ای طلیعه ی شکوه و جلالت

ای نوید امن و امان و ای آرامش جان

ای نفخه نجات ، ای اُسوه مساوات

  ای طالع مسعود ، ای عماد محمود و ای شاه اقلیم وجود

رخ بنمای که جهان در انتظار توست .

ای قصر بلند آفرینش ،

ای منزلگه اُنس ،

دروازه بگشای که خستگان راه ، میهمان نواز عالم را می پویند

و ای زلال جویبار ،

سراب زدگان ، ترنم آب از تو می جویند .

ای با نوروزی ،

دلِ آزرده ی ما را ، شمیمی

که از لطف نسیم تو مشام معطر کنیم.

ای عطر گل نرگس هم راه .

ای باران ،

ببار که رحمت تو سوسن و خَس نمی شناسد .

ای برگ گل ، رخ بر افروز

ای سرو قد ، قد برافروز

که روی از بیگانه گرفته ایم و از اغیار دل شُسته ایم .

ای توتیای دیده ،

و ای نقاب بر رخ کشیده ،

بگشا بند نقاب ، خاموشی فرو نه ،

که اینک ما نیز چون قدسیان ، دست افشان و پای کوبان به میهمانی تو آمده ایم .

میهمانی حضور تو

و به رسم پیشواز اسپند و کُندر و عود دود کرده ایم

و تهنیت گو و مژدگانی در دست ، فرخنده ایام حضور تو را جست و جو می کنیم

حضور تو بر موکب الاهی و ظهور تو بر تخت زرین پادشاهی

سخن این است که ما بی تو نخواهیم حیات                 بشنو ای پیک ، خبر گیر و سخن باز رسان

اللهم عجل فرجه

وقتی تو بیایی

وقتی تو بیایی

چشمانم به پیشواز تو خواهند آمد

و من دستان گرمت را در نگاهت جست و جو خواهم کرد

وقتی تو بیایی

داستان کهنه و خاک گرفته ی زندگی من تازه خواهد شد

و قلبم در پناه دستان تو آرام خواهد گرفت

وقتی تو بیایی

درخت خزان گرفته ی رو به زوال من بی برگ نخواهد ماند

و پشت سرما گرفته ی من را گرما خواهی بخشید

با آمدنت

کابوس تیره ی من نورانی خواهد شد

و زمین دیگر سرد و خاموش نخواهد بود

دیگر کسی غمی نخواهد داشت

آن گاه

آسمان را خواهم شکافت

و تا اوج خواهم شتافت

و به اوج خواهم رفت

به اوج خورشید

که پر از گرما و نور است

که تو مهربان مهربان ای .

هر جمعه در انتظارت ، ای منجی عالم .

تو اگر بیایی

سلام بر دل های شکسته

سلام بر سینه های سوخته

سلام بر دست های خسته

سلام بر آسمان نگاه های بارانی

سجاده ای بر تپش های دلم می گسترانم

آه ، که این کلام چه قدر زمین گیر است و هوای روزگاران چه دل گیر

همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی            چه زیان تو را که من هم برسم به آرزویی

مهربان سالار ، ما را دریاب که هنوز غارنشین نفس امّاره ی خویش ایم .

مولای عزیزم ، پدر مهربانم !

بی تو خورشید در افق های غم فرو می رود

بی تو یاس ها شکفتن نمی دانند

ی تو تابوت آرزو ها بر شانه های لحظه ها سنگینی می کند

بی تو خستگان و دل سوختگان قدومت می میرند

بی تو گل های نرگس عطر پریشانی و زمزمه ی زندانی می دهند

حال اگر تو بیایی

از طلوع تا غروب

از شفق تا فلق

دسته دسته آیه های نور خواهد بود

شکوفه و گل و سُرور خواهد بود

اگر تو بیایی ، تمام واژه ها صبور خواهند بود

تو اگر بیایی از گرمای نگاهت نرگس های دشت می رویند

و دستان خسته ام باغبان نهال عشقت می شوند

تو اگر بیایی برهوت زندگی به ظهور لاله ی حضورت آباد می شود

تو اگر بیایی اشک غم بر چهره ی ماتم می میرد و رنگ شادمانی می گیرد

اینک ... دل سوختگان ، ندبه خوانان مولا ،

هزاران هزار گُل نثار بغض گلویتان

بار غم بشویید و سرود تبریک بخوانید که مولا می آید

آقا می آید

سَرور می آید

به امید جان فشانی در صبح ظهورت

« اللهم عجل لولیک الفرج »

السلام علیک یا بقیة الله

منتظران ! نور دیدگانم !

امشب که سر به بالین می گذارم و به خواب می روم ، شاید آخرین شب هجران باشد ، هجران مشتاقان ؛ مشتاقان محروم از دیدار یار سفر رفته ...

اما اگر عمر ما به انتظار گذشت و او را ندیدیم ، شما ، پیغام ما را و سلام ما را به آن امام مهربان برسانید .

هر آن چه مهر و دوستی در قلب هایتان دارید ، در دست بگیرید و به او هدیه کنید و بدانید از شما می پذیرد ؛ چون او خیلی آقاست .

اگر روزی در چشمان پُر فروغش خیره شدید ، از قول ما هم به او سلام کنید و بگویید : السلام علیک یا بقیة الله

... اما نه ! او خواهد آمد و ما هم صدای زیبایش را خواهیم شنید که از کنار کعبه ندا دهد : ( حق آمد و باطل رفت ! )

شاید فردا و شاید همین جمعه ، ما را بخواند !

راستی آیا آماده اید ؟ 

دعا برای فرج امام عصر علیه السلام

یکی از خدمت گزاران آستان امام عصر می فرمود : « متوسل و متذکر به امام زمان علیه السلام شوید و در حق او دعا کنید ! به خدا ، او آقا و جوانمرد است و چند برابر تلافی می کند . شما اگر خبردار شوی که کسی پشت سر درباره تو دعا کرده و حمایتی نموده – اگر اندک نشان آدمی و وجدان انسانی داشته باشی – تا زنده هستی می خواهی این خدمتی را که او پشت سر تو انجام داده دو برابر جزا و پاداش بدهی .

امام زمان علیه السلام اول جوانمرد عالم است . غیر از جنبه امامتش ، جوانمردی عربی عجیبی دارد ؛ ببیند که تو درباره او دعا می کنی و زیارت آل‌یاسین می خوانی و از خدا سلامت و فرج و نشاط او را می خواهی ، آیا بعد از این همه دعا و هواخواهی ، آن حضرت می گذارد که شما در مشکلات بمانی ؟ محال است . »

گفتار این بزرگوار ، هم از سوی خرد انسانی مورد تایید است و هم از جانب شرع اسلام . جوانمردی خصیصه‌ای خرد پسند و از ویژگی های انسان کامل است . اگر کسی به شخصیت کمال یافته امام عصر توجه کند در می یابد ایشان به جهت کمال جوانمردی‌اش یقینا در صدد تلافی برای کسی بر می آید که برای او دعا کند و از خداوند توانا و عزیز برای او یاری بطلبد .

علاوه بر عقل ، شریعت اسلام نیز که بر پایه عقل بنا نهاده شده ، پاسخ به احسان و محبت دیگران را ضروری می داند . خداوند تعالی می فرماید :

« ای کسانی که ایمان آورده اید چنانچه کسی شما را تحیت گفت ، به او پاسخی بهتر بدهید یا ( لااقل پاسخی ) برابر با آن . »

لطفا برای مطالعه متن کامل به ادامه مطلب مراجعه فرمایید .

یاری امام عصر از طریق یاری شیعیان ایشان

از آنجا که شیعیان هر زمان در حکم فرزندان امام آن زمانند ، و از آنجا که پدران به شادی فرزندان شاد می شوند و به اندوه آنها اندوهگین می گردند ، می توان یاری شیعیان و دستگیری از آنان را همان یاری امام زمان علیه السلام و دستگیری از ایشان دانست .

این نکته ، نکته ای بسیار مهم است که در تعالیم شیعی توجه فراوانی بدان شده و در میان ما غفلت زیادی نسبت به آن به چشم می خورد .

خدمت به امام زمان و یاری ایشان گاهی مستقیما متوجه خود آن حضرت است ، اما گاه خدمت به آن حضرت ویاوری او به طور غیر مستقیم و در قالب خدمت به شیعیان و دوستان او میسر می گردد .

اگر بدانیم که جامعه شیعه خانواده امام زمان محسوب می شود ، درستی این مدعا بر ما روشن خواهد گشت و اگر از تاکید اهل بیت علیهم السلام درباره خدمت به شیعیان و تکریم آنان آگاه باشیم ، به این کار بیش از پیش مشتاق خواهیم شد .

پس با شما می گویم : ای کسانی که دوست دارید تا در شمار یاران امام زمان علیه السلام محسوب شوید ، اینک راه آن پیش روی شما باز است . به سراغ شیعیان آن حضرت بروید و به خاطر انتساب آنان به امام عصر از آنها دلجویی کنید . فقرای شیعه را در اموال خود شریک سازید . بیماران شیعه را عیادت کنید . به درماندگان شیعه رحم آورید . حقوق بر باد رفته شیعیان مظلوم را از ظالمان مطالبه کنید . از شیعیانی که مورد تعرض نا جوانمردان قرار گرفته اند ، جوانمردانه دفاع کنید و بدانید که یاری شیعیان امام زمان ، یاری خود امام زمان به شمار می آید .

لطفا براي مشاهده متن كامل به ادامه مطلب مراجعه فرماييد .

با پرهیزکاری به یاری امام مهدی علیه السلام بشتابیم .

« مرحوم آیت الله سید باقر مجتهد سیستانی پدر آیت الله العظمی سید علی سیستانی ، برای تشرف به محضر مبارک امام زمان علیه السلام ختم زیارت عاشورا را در چهل جمعه و چهل مسجد آغاز می کند . در یکی از روزهای آخر که مشغول زیارت بوده ، ناگهان نوری از  خانه ای نزدیک مسجد نظر او را جلب می کند . نور از درون آن خانه تلالؤ داشت . به دنبال آن حرکت می کند . خانه کوچک و فقیرانه ای بوده است . در را می کوبد و با اجازه وارد می شود . در یکی از اتاق ها امام عصر – که خداوند فرجش را نزدیک سازد – را مشاهده می کند . خدمت می رسد و اشک ریزان عرض سلام می کند . کنار اتاق جنازه ای را که پارچه سفیدی روی آن کشیده بودند ، می بیند . آن حضرت بعد از جواب سلام می فرمایند : « چرا اینگونه دنبال من می گردی و چنین رنج هایی را بر خود وارد می سازی ؟! مثل این باشید ( و اشاره به جنازه می فرمایند ) تا من دنبال شما بیایم . » آن حضرت در ادامه می فرمایند : « این بانو در دوران بی حجابی ( زمان رضا شاه پهلوی ) هفت سال از خانه بیرون نیامد ، مبادا مرد نامحرم او را ببیند . »

تامل در این گونه حکایات ما را به فکر فرو می برد که چه چیز هایی ما را از امام زمان علیه السلام دور ساخته است ؟ و چه چیز هایی ما را به ایشان نزدیک می کند ؟

امام زمان علیه السلام در نامه ای که به عالم گرانقدر شیعه ، مرحوم شیخ مفید نوشته اند ، می فرمایند : « تنها چیزی که ما را از آنان ( یعنی شیعیانمان ) پوشیده می دارد ، کار های ناپسندی است که از ایشان به ما می رسد و آن کار ها خوشایند ما نیست و از آنان انتظار نمی رود . والله المستعانْ و هو حسبْنا و نِعم الوکیلُ »

لطفا برای مطالعه متن کامل به ادامه مطلب مراجعه فرمایید.